Rozdział 6

Jade

Po wejściu do restauracji, zauważyłam że nie ma w niej nikogo, za to na środku sali stał stolik nakryty dla dwóch osób:

Siedział przy nim Liam, z bukietem kwiatów. Na mój widok wstał

-Dobry wieczór Jade, pięknie dziś wyglądasz.

-Dziękuję, Ty również:

-Usiądź proszę-powiedział po czym odsunął mi krzesło.
-Jak udało Ci się załatwić tą restauracje tylko dla nas?
-Mam znajomych tu i tam, może najpierw coś zamówimy?
-Ok, ja zamówię sałatkę z kurczakiem, a Ty?
-Pappardelle z owocami morza i dobre czerwone wino.

Kelner zapisał nasze zamówienia i odszedł a my zaczęliśmy rozmawiać

-Nie chcę owijać w bawełnę, więc powiem wprost- podobasz mi się  i nie ukrywam, że nasz pocałunek też mi się podobał.
-Dobrze, że jesteś szczery jeżeli o mnie chodzi to też niczego nie żałuję z tamtej imprezy.
-Miałem Cię na oku, już od kilku miesięcy, ale wiem że się z kimś spotykałaś.
-Dobrze wiedzieć, tak spotykałam się z kimś, ale to już przeszłość.
-Wiesz nie chciałbym psuć atmosfery, ale twój były chłopak był u mojego ojca.
-O mój Boże, czego chciał?
-Próbował go zastraszyć, szantażował że jeżeli nie wypłaci mu 100.000 to wyśle do mediów twoje zdjęcia i oskarży was o romans.
-U mnie też był wczoraj, chce 50.000 inaczej wstawi moje zdjęcia do internetu.
-Powinniśmy zgłosić to na policję.
-Win jest nieobliczalny, potrzebuje pieniędzy na narkotyki, nie chcę wiedzieć do czego może być zdolny.
-Kiedy byliście razem wiedziałaś, że ćpa?
-Zorientowałam się dopiero po dwóch latach, ale na tyle byłam zaślepiona miłością, że za każdym razem mu wybaczałam.
-Chcesz iść ze mną jutro na posterunek zgłosić to?
-Muszę to przemyśleć.
-Dobrze zjedzmy teraz kolację.

Perrie

Obudziłam się z ogromnym bólem głowy, na szafce zobaczyłam tabletki przeciwbólowe i szklankę wody.

Po dojściu do siebie, zeszłam na dół na śniadanie. Przy stole powitali mnie rodzice:

-No cześć imprezowiczko, chyba nieźle bawiłaś się z Jesy- powiedziała mama.

-Chyba było ok.

-Tato opowiadał, że w nocy przyniósł cię do domu pewien chłopak.

-Raczej przywiózł.

-Nie kochanie, przyniósł na rękach.

-Nie nabijajcie się ze mnie, nie było chyba aż tak źle. 

-Skoro tak uważasz to zobacz na swoje szpilki - mama uniosła w rękach mój but ze złamanym obcasem. 

-Cholera, ja na prawdę nic nie pamiętam.

-Może warto zadzwonić do kolegi i mu podziękować.

-Najpierw zjem śniadanie, a potem zadzwonię do Jesy i poproszę o jego numer.

Zayn

Razem z Jesy i Niallem ogarnialiśmy dom po imprezie:

 Chciałem dowiedzieć się jak najwięcej o Perrie nie wzbudzając niczyich podejrzeń. 

-Właściwie to co wiecie o tej Perrie?

-Chyba tyle co ty, same podstawowe rzeczy, potrzeba trochę czasu żeby poznać ją bliżej- powiedziała Jes.

-To miłe z jej strony, że przyjęła wiadomość o tobie z taką tolerancją, mogła przecież nie odzywać się do ojca, uciec z domu czy kilka innych wybryków.

-Ojciec wiedział o mnie już od roku, najwyraźniej uznał ten moment za najlepszy żeby jej o mnie powiedzieć, zresztą to ja odszukałam jego, a nie on mnie, nawet nie wiem czy tego chciał.

-Jes co ty wygadujesz? Jestem pewien, że cię kocha. Zresztą to twoja mama mu o tobie nie powiedziała.

-Ale pisałam do niego kiedy mama zaczęła chorować, nie odpisał mi wtedy. 

-Chyba powinnaś z nim poważnie porozmawiać, widziałaś się z nim w ogóle czy tylko piszecie?

-Tak widziałam się z nim i jego żoną, co dziwne to ona przyjęła mnie serdeczniej i oczywiście Pezz.

-A propos, czy mogłabyś dać mi jej numer telefonu?

-Jasne.

W tym samym momencie usłyszałem, że do Jesy przychodzi sms.

Jesy

Odebrałam wiadomość od Pezz, z prośbą o numer Zayna, przesłałam jej go i z uśmiechem na twarzy zastanawiałam się kto pierwszy wybierze numer.

Notka: Kolejny rozdział pisany z sis <3 jak wam się podoba???? KOMENTUJCIE!!!!!!!!!!!!!!!!